Έχει όνομα ο φόβος στην ψυχή μου, φόβος που εδρεύει και επιβιώνει αλλάζοντας εντολέα. Είναι ο φόβος που με ρίχνει κάτω ξανά και ξανά, με σέρνει σε μια γνώριμη κόλαση, δίχως να προβάλω αντίσταση. Έχει όνομα ο φόβος στην ψυχή μου, τον έθρεψα τον θέριεψα, τον γεύτηκα με κάθε τρόπο.

Κι εσύ τώρα εύλογα προσπαθείς να μαντέψεις το όνομα του… Μα η αλήθεια είναι πως δεν αντέχω ούτε να το γράψω, είναι που πλέον αδυνατώ να συνυπάρχω. Είναι που άφησα μέσα μου μια κραυγή πιο δυνατή από το φόβο μου, μάτωσαν οι χορδές της ψυχής μου.

Έχει όνομα ο φόβος μου, κι εγώ τον κοιμίζω με αγάπη, τον αφήνω να μου μιλήσει, προσπαθώντας να μου πει το πόσο θέλει να φύγει από μένα.

Κάθε φορά που τον άγγιζα νόμισε θα είναι και η τελευταία, πως τώρα κατάλαβα. Κάθε φορά που έκλαψα είχε όνομα ο φόβος μου, κάθε φορά που πετάχτηκα σαν περίσσευμα, κάθε φορά που ένοιωσα ότι πουθενά δεν χωράω, ο φόβος μου είχε την ελπίδα πως θα τον αγαπήσω.

Έχει την ελπίδα πως θα τον ακούσω, θα τον αποδεχτώ, θα τον γευτώ, θα τον αφήσω να αγγίξει εξαγνιστικά τα κύτταρα μου, φέρνοντας βροχή λύτρωσης γεμάτη αυτογνωσία και αυτοφροντίδα. Πέρασαν τα χρόνια και έζησα με το φόβο μου να με κοιτάζει στα μάτια, Θυμάμαι να απομακρύνεται βήμα-βήμα, πριν χαθείς πες μου αν θέλεις το όνομα σου. Απόρριψη!