Κρίση πανικού… Πολλοί χρησιμοποιούν αυτές τις δυο λέξεις θέλοντας να υπερθεματίσουν για κάτι που τους συνέβη, περιγράφοντας μια άβολη στιγμή, μια στιγμή που τους ζόρισε πολύ. Όμως, τι σημαίνει πραγματικά κρίση πανικού;
Οι κρίσεις πανικού διαφέρουν για κάθε άνθρωπο, διαφέρουν στον τρόπο που χτυπάνε το σώμα με τον ισχυρότερο σύμμαχο… το μυαλό. Ποτέ και κανένας δεν ξέχασε εκείνη την πρώτη κρίση πανικού που άλλαξε τη ζωή του για πάντα.
Ένας από αυτούς τους ανθρώπους είμαι και εγώ. Υπήρξα θύμα για 7 ολόκληρα χρόνια, χρόνια που με σημάδεψαν, με χάραξαν, με άλλαξαν ριζικά. Κοιμόμουν σαν κάθε άλλη νύχτα, όπως κάθε άνθρωπος. Άνοιξα τα μάτια μου και ένιωθα ότι δεν αναπνέω, ένιωθα ότι η καρδιά μου σβήνει, ότι πεθαίνω. Προσπάθησα να πιάσω το τηλέφωνό μου, να μιλήσω με τα παιδιά μου, να τους πω πόσο πολύ τα αγαπώ για τελευταία φορά. Δεν υπήρχε αμφιβολία ότι έσβηνα· ήξερα ότι η ζωή μου μόλις τελείωσε.
Αυτή ήταν η πρώτη κρίση πανικού. Ήταν ό,τι πιο τρομακτικό μου συνέβη, και ένιωθα παντελώς ανίκανος να αντιδράσω. Ακολούθησαν κι άλλες, πολλές κρίσεις, και τώρα κάποιος θα πει… “Ναι, αλλά πλέον ήξερες τι είναι”. Η απάντηση είναι όχι. Κάθε φορά ήταν σαν την πρώτη. Κάθε φορά ένιωθα ότι πέθαινα. Κάθε φορά απεγνωσμένα προσπαθούσα να τηλεφωνήσω στα παιδιά μου, να τους πω πόσο πολύ τα αγαπώ.
Ίσως δεν ήταν αρκετό το γεγονός ότι το μυαλό μου συνεργούσε για να νιώθω ότι πεθαίνω, και προστέθηκε ακόμα κάτι… 17 ολόκληρα χρόνια πίσω στο χρόνο, γύριζα στο σπίτι μου από τη δουλειά. Είδα καπνούς να βγαίνουν από τα λιωμένα αλουμίνια και κατάλαβα ότι εκείνα τα Χριστούγεννα θα είναι πολύ ξεχωριστά για μένα. Έσπασα την πόρτα μου, μα ήταν αδύνατον να αναπνεύσω μέσα σε αυτή την κόλαση. Με κίνδυνο για τη ζωή μου, κατάφερα να σβήσω τη φωτιά που είχε καταστρέψει ολοσχερώς το σπίτι μου.
Και τώρα ας επιστρέψουμε στο παρόν, για να σας συστήσω το δεύτερο είδος κρίσης πανικού που οργάνωσε το μυαλό μου για να με καταστρέφει σχεδόν καθημερινά. Άνοιγα τα μάτια μου και έβλεπα τον ίδιο καπνό. Ένιωθα την ίδια θερμοκρασία να με καίει, με τη διαφορά ότι 17 χρόνια μετά υπήρχαν δύο παιδιά στο σπίτι που καιγόταν.
Δεν άργησα πολύ να ζητήσω βοήθεια, και τα φάρμακα ήρθαν να σβήσουν τη φωτιά. Ήρθαν να μου πουν ότι δεν πεθαίνω, ότι 200 mg sertraline είναι η συνταγή για μια ισορροπημένη ζωή. Το αποδέχτηκα, και έμαθα να ζω με τη χρήση των φαρμάκων. Δεν ήθελα και δεν φανταζόμουν ότι κάποια μέρα θα σταματήσω, ότι θα πάψω να τα χρειάζομαι.
Πέρασαν περίπου τρία χρόνια ζώντας με χάπια, πέρασαν πολλά περισσότερα αναζητώντας την αγάπη, αναζητώντας τον καθρέφτη μου… τον άνθρωπό μου. Όλες οι προσευχές απαντήθηκαν, κι εγώ αγαπήθηκα και αγάπησα χωρίς όρια. Ο άνθρωπός μου με γέμισε δύναμη και αγάπη, με γέμισε πίστη και με γέννησε ξανά όταν παραδόθηκα στα χέρια της.
Χωρίς να το καταλάβω, σταμάτησα να παίρνω την αγωγή μου, και το συνειδητοποίησα σχεδόν μία εβδομάδα αποχής από τα φάρμακα. Ένιωθα πολύ δυνατός, όμως ακόμη φοβόμουν. Φοβόμουν να χαρώ, να πω ότι αυτός ο εφιάλτης που λέγεται κρίση πανικού με έσβησε από τον χάρτη του.
Εμφανίστηκαν τεράστια επίπεδα στρες. Η αναπνοή μου έγινε ασταθής και ένιωθα ότι μια καινούρια κρίση έρχεται πάνω μου με φόρα. Όμως υπήρχε εκεί ο άνθρωπός μου… η γυναίκα μου. Με την αγάπη της, τη λατρεία της έδιωξε μακριά την επερχόμενη κρίση.
Πέρασαν αρκετές μέρες και εγώ δυνάμωνα όλο και περισσότερο. Ένιωθα την ενέργεια της βασίλισσάς μου να με τυλίγει, ένιωθα το θόλο της να με προστατεύει. Έμαθα να ακούω την ψυχή μου, τη διαίσθησή μου, και να ζω πλέον κάνοντας κβαντικά άλματα.
Το μυαλό μου έλεγε να ξεκινήσω ξανά την αγωγή μου και να κατέβω από το συννεφάκι μου, να πάψω να ονειρεύομαι μια ζωή χωρίς φάρμακα… τουλάχιστον όχι χωρίς κρίσεις. Και έγινε η απόπειρα ακόμα μίας δολοφονίας της ψυχής μου… ακόμα μία Κρίση με χτύπησε πιο δυνατά, και πιο συντονισμένα.
Είπα καληνύχτα στη βασίλισσα μου, και έκλεισα τα μάτια μου γεμάτος αγάπη. Τα άνοιξα και το σώμα μου ήταν παράλυτο… δεν μπορούσα να κουνηθώ, να μιλήσω…. και η καρδιά μου έσβηνε ξανά. Η τουλάχιστον το μυαλό μου αυτό ήθελε να πιστέψω. Έκλεισα τα μάτια μου, παραδόθηκα, και η ψυχή μου φώναζε ότι αυτό που νοιώθω είναι η αγάπη που μου στέλνει η βασίλισσα μου.. έμεινα με τα μάτια κλειστά με έλουζε ιδρώτας, και εγώ έμεινα καρφωμένος στο συναίσθημα της αγάπης.. όχι δεν φοβάμαι... απολαμβάνω αυτό το μούδιασμα, απολαμβάνω την παράλυση που νοιώθω… είναι μονάχα αγάπη... Δεν έπαθα καμία Κρίση πανικού… όμως ο πανικός βρέθηκε να παθαίνει την πρώτη του κρίση μαζί μου….
