Είναι πόνος που κρατά ανοιχτά τα βλέφαρα σου, είναι καπνός που μέσα του χάνεται η τελευταία σου ελπίδα. Έρχεται σαν τη σταγόνα που απέφευγε για χρόνια το ποτήρι σου.

  Μα κοίτα, μιλάω για σένα και το δικό μου ποτήρι ξεχειλο λερώνει την ψυχή μου με απόρριψη. Μεγάλωσα, κι ότι φοβήθηκα στον κόσμο αυτό ,ήρθε με φόρα να με διαλύσει.

Ψάχνω το φως χαμένος βαθιά στο σκοτάδι.

  Στα μέρη τα πιο απίθανα σε βρίσκει η απόρριψη, σε βρίσκει κι ας κρυβοσουν καλά για χρόνια. Δεν ήμουν επαρκής..; ήμουν λίγος; δεν αξιζω; κι όλα γυρνάνε μέσα σου μπλεγμενα στον μυτο της απόγνωσης.

  Φοβάσαι να αγαπήσεις, να τολμήσεις, κι ο αφρός που χάνεται μέσα στα δάχτυλα σου στο ταξίδι αυτό, είναι η ζωή που αφήνεις να χάνεται ξεγραμμενη στο βωμό του παρελθόντος.

  Μπορεί να ήταν η μάνα που σε γέννησε, να ήταν ο πατέρας που δεν άντεξε την παρουσία σου και χάθηκε στο δικό του σκοτάδι. Απόρριψη κι εγώ δακρύζω στη λεξη μονάχα…  απόρριψη και ψάχνω καινούρια

  Ηταν ο ίδιος ο καθρέφτης μας  που γέννησε ξανά και ξανά την απόρριψη. Και πως να αφήσεις την καρδιά να πέσει στην αγάπη, όταν η απόρριψη είναι μέσα στα μάτια σου, οταν φεύγεις πριν σε αφήσουν..

   Γέννημα δικό μας ή απόρριψη, γιατί ποτέ δεν αγαπήσαμε τον καθρέφτη μας, γιατί ποτέ δεν τον κοιτάξαμε χαμογελώντας γεμάτοι ευγνωμοσύνη. Γέννημα δικό μας ή απόγνωση που ποτίζει καθε κήπο που σκαλιζουμε.

  Δεν ξέρω αν άργησα, αν αντέχω να μην είμαι θύμα, αν αντέχω την αγάπη, αν ψάχνω ακόμα στα σκουπίδια τα διαμάντια που κάποτε ονειρεύτηκα. Δεν ξέρω αν αντέχω να επιλέξω την ευτυχία, αν αντέχω να βγω στο φως και να φωνάξω… να φωνάξω ματωνοντας το λαιμό μου για όλες τις φορές που έγραψα το ίδιο σενάριο…

   Δεν είμαι θεατής, είμαι δημιουργός, δεν υπάρχει πεπρωμένο, υπάρχει επιλογή.. δουλεύω και κάνω καθε μέρα ενα βημα στο φως. Απόρριψη… επιλέγω να σε απορρίψω, επιλέγω την αποδοχή, την αγάπη, την αρμονία, επιλέγω να απορρίψω καθε μορφή απόρριψης…

    Κοίταξε με, σου χαμογελάω