Πρόσφατα πέρασα μέσα από μια εμπειρία που με άγγιξε ως το κύτταρό μου. Δεν ήταν κάτι που “έζησα”, ήταν κάτι που με ξαναγέννησε. Μέσα σε αυτή την εμπειρία αποταυτήστηκα από κάθε ρόλο και εμπιστεύτηκα την θεική δύναμή που έχω μέσα μου.

Έφτασα στο Σημείο Μηδέν. Ένα κενό. Ένα σημείο όπου όλα καταρρέουν κι όμως, εκεί, όλα ξεκινούν. Ένα τίποτα. Ένα πεδίο.

Ήταν το κβαντικό πεδίο των απεριόριστων πιθανοτήτων. Ένα “μέρος” εκτός χωροχρόνου όπου το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον συνυπάρχουν ταυτόχρονα, όπου δεν υπάρχει χρόνος αλλά μόνο Παρουσία.

Το ταξίδι για να φτάσω εκεί δεν ήταν απλό. Έπρεπε να αφήσω τα πάντα. Όχι απλώς να τα αποδεχτώ ή να τα αγαπήσω- να τα αφήσω όλα πίσω μου.  Ένιωθα να να “πεθαίνει” το εγώ μου. Αποταυτήστηκα από:

Τους ρόλους.
Τα “πρέπει”.
Την εικόνα  για τον εαυτό μου.

Τη γυναίκα, τη μητέρα, τη δασκάλα, τη δυνατή, τη σωτήρα… Έπρεπε να τα αποχωριστώ ένα ένα, σαν ρούχα που δεν μου κάνουν πια, να σταθώ γυμνή μπροστά στον Θεό χωρίς τίτλους, χωρίς μάσκες, χωρίς ασφάλεια. Το εγώ μου ούρλιαζε. Έτρεμε. Ρωτούσε:
“Ποια θα είσαι αν δεν είσαι όλα αυτά;”

Και όμως… Μόλις άφησα κάθε ρόλο… αντί για φόβο, με πλημμύρισε χαρά. Ένιωσα ένωση με το Θείο. Ένιωσα ελευθερία. Και μια σκέψη γεννήθηκε μέσα μου, καθαρή σαν πρώτη ανάσα: “Αφού είμαι το τίποτα… μπορώ να γίνω τα πάντα.”

Είδα τον Αληθινό Εαυτό μου, όχι τον ανθρώπινο, αλλά τον αληθινό:  ένα Ον Φωτός, μέσα σε ένα πεδίο δυνατοτήτων, όπου όλα είναι πιθανά, όπου μπορώ να επιλέγω ποια θέλω να είμαι κάθε μέρα, να παίζω τον ρόλο μου συνειδητά, με χαρά, χωρίς να ξεχνάω ότι δεν είμαι ο ρόλος.

Είμαι το Φως.
Είμαι η Παρουσία.
Είμαι η Ψυχή που ήρθε να ενσαρκώσει τον Θεό, μέσα από ένα σώμα, για λίγο.

Και μέσα απ’ αυτό το απόλυτο τίποτα, βρήκα ειρήνη, γαλήνη, και ένωση με το Όλον.

Κι εκεί, μέσα σε αυτό το τίποτα, ανακάλυψα τη Μαγεία. Γιατί μόνο από αυτό το Σημείο Μηδέν, εκεί που σταματάει ο έλεγχος, εκεί που το εγώ σωπαίνει, εκεί που δεν είσαι κανένας ρόλος, καμία ταυτότητα εκεί γεννιούνται όλα.

Εκεί ξεκλειδώνεται το πεδίο των πραγματικών υλοποιήσεων. Όχι αυτών που ζητάει το μυαλό, αλλά αυτών που διψά η Ψυχή σου.

Σ’ αυτό το σημείο, όταν φτάσεις εκεί, δεν χρειάζεται πια να κυνηγάς, να προσπαθείς, να αποδεικνύεις. Απλώς επιλέγεις την νέα σου ενεργειακή ταυτότητα και πραγματικότητα που ταιριάζει σε αυτή την ταυτότητα. 

Απλώς θυμάσαι ποιος/α είσαι και πόση δύναμη έχεις και το Σύμπαν αρχίζει να χορεύει μαζί σου.

Πριν φορέσεις ένα καινούριο ρούχο, χρειάζεται πρώτα να βγάλεις το παλιό. Πριν διαλέξεις μια νέα εκδοχή του εαυτού σου, χρειάζεται να αποταυτιστείς από την προηγούμενη.
Να τη σβήσεις από μέσα σου, όχι με απόρριψη, αλλά με ευγνωμοσύνη και επίγνωση ότι δεν σε εξυπηρετεί πια.

Γιατί όσο κρατάς ακόμα μέσα σου τον παλιό ρόλο, όσο προσκολλάσαι στην παλιά σου ταυτότητα, το νέο δεν μπορεί να κατέβει. Δεν έχει χώρο. Δεν έχει γη να ριζώσει.

Κι αυτό πονάει καμιά φορά, γιατί έχουμε ταυτιστεί τόσο με τα «παλιά ρούχα» μας, που νομίζουμε πως είμαστε αυτά. Αλλά δεν είσαι το φόρεμα. Ούτε ο τίτλος. Ούτε η μάσκα.
Είσαι το Φως που τα ντύνει όλα αυτά για λίγο. Και μόνο όταν τα αποχωριστείς, μπορείς να διαλέξεις συνειδητά τι θέλεις να φορέσεις τώρα.  Όχι γιατί πρέπει. Αλλά γιατί σε εκφράζει βαθιά. Γιατί ταιριάζει με τη νέα δόνησή σου.

Αν νιώθεις ότι αυτή η εμπειρία σε αγγίζει, αν νιώθεις ότι κι εσύ ότι θες να βυθιστείς το Σημείο Μηδέν, δες εδώ το βίντεο που εξηγώ την εμπειρία μου.