Νοιώθω τα δάχτυλα σου να αγγίζουν του χρόνου τα σημάδια, Νοιώθω το βλέμμα σου να φωτίζει τις ρυτίδες που ξέμειναν στου χρόνου τα περάσματα. Καθισμένος μπροστά στη φωτιά σου, αναπνέω λίγη ακόμα από την αγάπη σου, τα άλλοτε κουταβίσια μάτια μου αναβλύζουν την ευγνωμοσύνη τους. Κι εσύ στέκεις εκεί, μπροστά μου, χαμογελάς όπως οι άγγελοι ξέρουν μονάχα.

Βαθιές ανάσες γεμίζουν αδιάκοπα με το άρωμα σου την ψυχή μου. Έρχονται λαθραία στο μυαλό μου τα λόγια που γέμιζαν την καρδιά μου, είσαι ο βασιλιάς μου, και τα μάτια σου πλημμύριζαν της αγνότητας τα δάκρυα. Ξεφύλλισε ξανά το βιβλίο της ζωής, έλα κοντά μου γιατί κρυώνω..

Κάθε λέξη, κάθε βλέμμα, κάθε ανάσα, ανοίγει μια πύλη την ομορφότερη, κράτησε με σφιχτά άγγελε μου, τούτο το φως δε μοιάζει με κανένα. Φίλησε με ξανά, λύσε τα φτερά μου, το ξέρω θα ανταμώσουμε ξανά, κι όσο ξεμακραίνω Βλέπω ξανά το κοριτσάκι που αγάπησα…