Ήταν πέλαγα κείνα που με ταξίδευαν… Ήταν πέλαγα που έσταζαν το φως στα όμορφα φτερά μου.

Πέλαγα τα μάτια σου, κι εγώ τα άφηνα να με κρατάνε στο βυθό τους. Μετρούσα την ανάσα μου, και ξεφύλλιζα την καρδιά μου, γεμίζοντας με χρώμα τα όμορφα νερά σου.

Άγγιζα το φάρο σου στο πέταγμα μου, κοιμόμουν στον αφρό σου ζαλισμένος από αγάπη. Ήταν πέλαγα κείνα που με άφησαν απ^’ όλα να κρυφτώ, και χάραζαν κάτι μέσα μου σαν το χαμόγελο σου.

Ήταν πέλαγα κείνα που με ακούμπησαν στην όμορφη στεριά σου, περπάτησα τη νοτισμένη αμμουδιά σου, κι έσβηνα τα χνάρια μου να μη τα βρει κανείς.

Τούτο το φως που με σκεπάζει να μη χαθεί, αέναα να φωτίζει τα κομμάτια μου, να έχω κι εγώ κάτι απο σένα να θυμίζει την αγάπη.

Αφήνω πάλι τα πουλιά να ζηλεύουν το πέταγμα μου…

Όπου κι αν βρεθώ, ένα μονάχα δεν με αφήνει κι είναι το φως σου. Ψάχνω τα δυο σου χέρια , που μοιάζουν με παλάτια στα όνειρα μου, κράτησε με κι άσε με να νοιώσω την ανάσα σου. Κλείσε με στα όμορφα βλέφαρά σου, πάρε με μαζί σου στο όνειρο.