Ήταν που ένοιωθα να γλιστράω μέσα στην ψυχή σου, ήταν όλα τα βράδια που μύριζαν έναν άγνωστο ίδρωτα, ήταν οι τοίχοι που έσταζαν μια ανεξήγητη θλίψη για το άγνωστο.

Μικρές προσευχές χάραζαν τα θολά μου τζάμια, μικρές ικεσίες σε ένα σύμπαν που δεν τόλμησα ποτέ να μιλήσω για σένα.

Ήταν που άκουγα τους χτύπους ανεβαίνοντας στο λαιμό μου, ψέλλιζαν τόσο όμορφα το όνομα σου, κι ούτε με νοιάζε αν θα σταματήσουν, γιατί τα κύτταρα μου ήταν γεμάτα από σένα… εσένα που δεν τόλμησα ποτέ να κοιτάξω στα μάτια, μονάχα η ψυχή μου το δεν φοβήθηκε τα όμορφα πελάγη σου.

Ατελείωτα μονοπάτια, σκοτάδια που περπάτησα με τα μάτια κλειστά, μέχρι να βρω κείνη την κορυφή που έμελλε να φτιάξω το ναό σου. Ένα ναό απ^’ τα κομμάτια μου, στολισμένο με τα χρώματα της ψυχής.. ο θρόνος σου θα είναι για πάντα εκεί, κι όλα τα όνειρα μου κρεμασμένα στα παράθυρα, μόνο να σε δουν να έρχεσαι.

Ταξιδεύει η ψυχή μου στο όνομα σου, ψάχνει τα βήματα, τα δάκρυα, και ξαποσταίνει στα σκαλοπάτια σου.. λέω καμία φορά δεν θα γυρίσει, θα μείνει εκεί, μαζί σου για πάντα…. κάθε που γύριζε είχε χρώματα καινούρια, μεθυσμένη από μία σύνδεση μαγική… Σιωπούσε για ώρες… Σιωπούσε… Κι όλο ζωγράφιζε τη μορφή σου στα δωμάτια της.