Για πολλά χρόνια ήμουν κι εγώ από αυτούς τους ανθρώπους. Από αυτούς που κυνηγάνε το Φως.
Τη θετικότητα.
Τις υψηλές δονήσεις.
Την καλοσύνη.
Την “σωστή” σκέψη.

Ήθελα να φτάσω στη φώτιση.
Να είμαι πάντα καλά.
Να μην θυμώνω.
Να συγχωρώ γρήγορα.
Να βλέπω «το καλό σε όλα».

Το έκανα. Για χρόνια. Και ξέρεις τι συνέβη;

Κουράστηκα. Εξαντλήθηκα. Άδειασα.

Έχτισα ένα πνευματικό εγώ που επαναλάμβανε:
«Όλα καλά. Αγάπη και Φως μόνο.»

Αλλά μέσα μου… τίποτα δεν ήταν καλά.

Ήταν μια ψεύτικη, περιοριστική εκδοχή πνευματικότητας.
Ένα χαμόγελο πάνω από πόνο που δεν είχε ακουστεί ποτέ.

Κάποια στιγμή κατάλαβα κάτι σκληρό:
όσο προσπαθούσα να ανέβω “προς τα πάνω”,
τόσο απέφευγα να δω τι υπήρχε “από κάτω”.

Και τότε ανακάλυψα έναν άλλον δρόμο προς το Φως. Τον ίδιο που λέει ο Carl Jung:

“Ο άνθρωπος δεν διαφωτίζεται φανταζόμενος φιγούρες φωτός, αλλά κάνοντας το σκοτάδι συνειδητό»

Παράδοξο για τον νου. Αντιφατικό. Αλλά αληθινό.

Αντί να ανέβω στον ουρανό, κατέβηκα στην εσωτερική μου κόλαση.

Θυμήθηκα τα λόγια του Αγίου Παϊσίου:
όπως στη NASA μετράνε από το 10 προς το 0 για να γίνει η εκτόξευση,
έτσι και στη φώτιση, αν δεν φτάσεις στο μηδέν, δεν απογειώνεσαι.

Αν δεν ταπεινωθείς.
Αν δεν δεις τα σκοτεινά σου κομμάτια.
Αν δεν βουτήξεις εκεί που πονάς. Δεν μπορείς να δεις ολοκληρωτικά τον εαυτό σου.

Όλοι θέλουμε να είμαστε καλοί.
Αγαπητοί.
Αποδεκτοί.
Χωρίς πόνο.

Και για να το πετύχουμε αυτό, απωθούμε ό,τι δεν “χωράει” στην εικόνα μας.

Θυμό.
Ζήλια.
Ανάγκη.
Πόνο.
Αλήθειες που δεν ειπώθηκαν.
Συναισθήματα που δεν επιτράπηκαν.

Εκεί, κάτω στο σκοτάδι, στην κόλαση, στο υποσυνείδητο, κρύβονται όλα όσα δεν θέλαμε να μάθουμε για τον εαυτό μας.

Και έτσι χτίζουμε μια persona.
Για να επιβιώσουμε.  Στις σχέσεις. Στη δουλειά. Στην κοινωνία.

Μέχρι που κουράζεσαι. Κουράζεσαι να παίζεις ρόλους.
Να είσαι «καλή».  Να καταπίνεις. Να αντέχεις. Να μην δείχνεις.

Και τότε ξεκινά το πραγματικό ταξίδι επιστροφής στον εαυτό.

Δεν είναι εύκολο. Χρειάζεται θάρρος. Αποφασιστικότητα. Και επιμονή. Αλλά αξίζει!

Γιατί πρέπει να αντέξεις να δεις την αλήθεια που απέφευγες. Αλλά η αλήθεια… απελευθερώνει.

Όταν κατέβηκα στα πιο σκοτεινά βάθη μου, δεν κάηκα.

Μεταμορφώθηκα.

Έγινα πιο ελεύθερη.
Πιο αυθεντική.
Έπαψα να φοβάμαι τον θυμό μου.
Έπαψα να φοβάμαι να λέω όχι.
Να εκφράζω την αλήθεια μου, ακόμα κι αν πονάει.

Σταμάτησα να κουβαλάω τα βάρη των άλλων.
Και ανέλαβα ευθύνη μόνο για τα δικά μου συναισθήματα.

Αυτόν τον δρόμο ακολούθησα. Και αυτό τον μονοπάτι σήμερα προτείνω σε άλλες γυναίκες. Όχι μόνο Φως. Αλλά το μονοπάτι της Αλήθειας.

Αυτός ο δρόμος δεν είναι για όλες, γιατί απαιτεί θάρρος, αποφασιστικότητα και επιμονή. Όμως, όποια τον διασχίσει, στο τέλος θα βρει μια ζωή γεμάτη ελευθερία, αυθεντικότητα και αφθονία.

Αν νιώθεις ότι είσαι έτοιμη να τον ακολουθήσεις, να σταθείς απέναντι στις αλήθειες σου και να αγκαλιάσεις κάθε κομμάτι σου – σε περιμένω. Μαζί θα κατεβούμε στα βάθη σου, θα ελευθερώσουμε όσα σε κρατούν πίσω και θα δημιουργήσουμε τον δικό σου χώρο φωτός και δύναμης, όπου επιτρέπεται να είσαι ολοκληρωμένη, αυθεντική και πλήρης, και με το Φως σου και με το σκοτάδι σου.

Η Ακαδημία Αγάπης δεν είναι απλά ένα μάθημα ή μια κοινότητα. Είναι ένα ταξίδι επιστροφής σε εσένα. Αν θέλεις να το ξεκινήσεις τώρα, κάνε το πρώτο βήμα και άνοιξε την πόρτα σε μια νέα πραγματικότητα για σένα.