Αγάπης φως, ένα χάδι στους νευρώνες του μυαλού που μούδιασε αφήνοντας τη φωνή σου να με πλημμυρίσει. Εκείνο της αγάπης φως έμελλε να γίνει ο φάρος μου σε έναν αόρατο κόσμο με σκιές.

Μονάχα που σε κοιτούσα έλιωνα, σε άκουγα και έτρεμαν τα κύτταρα μου από επιθυμία. Χωρίς ελπίδα ταξίδευα σε ένα σύμπαν που ποτέ δεν ένοιωσα παράλληλο.

Κι έμαθα να σε κρατώ, έμαθα να στέκομαι σκιά, να μπαίνω μέσα σου βαθιά Χωρίς να σε αγγίζω, να διαβάζω τόμους μέσα στα μάτια σου. Και οι μήνες που έγιναν χρόνια μεγάλωναν τον αθέατο κόσμο μιας αγάπης απέλπιδας.

Κι έγραφα να κάνω λέξεις την αγάπη, σκορπούσα τα χρώματα μου σε ένα σύμπαν που κρυφάκουγε, που χαμογελούσε γλυκά..

Μήτε που ένοιωθα τι φέρνει η ψυχή μου, κι έστελνα προσευχές που γονάτιζαν κάθε μπαριέρα που ύψωνε το μυαλό. Σε λάτρεψα άγγελε μου, ένοιωσα κάθε φόβο σου παραμένοντας αόρατος.

Δυνάμωναν οι προσευχές, κι έπεφταν χάρτινα τα εμπόδια, απύθμενη σε κοιτούσε η αγάπη μου. Έφτανε μονάχα μια στιγμή τα ορατά να γίνουνε απτά, και τα αόρατα ορατά μέχρι την ανάσα εκείνη την τελευταία.